สวัสดีค่ะ

คืนนี้.. กินอะไรไม่ค่อยลง
เนื่องจากถูกคอมเมนท์กดดัน และ ให้กำลังใจ(ดูขัดๆกันนะ)

..

..

เครียดเลย..

..

..

ล้อเล่นน่า

ความจริงก็คือ ต้องทนรับประทานอาหารฝีมือตัวเอง
รับไม่ไหวจริง ขืนทำกินเองงี้ทุกวัน ผอมแน่เลย
(ก็ดีสิ..เอ้อ)

แกงจืดเต้าหู้หมูสับเมื่อคืนวานอ่ะ ไม่ได้กินหรอกนะ
มันเป็นเรื่องแปลกมาก เมื่อเราลงมือทำกับข้าว เรากลับกินไม่ลง
O_o... มันเหมือนอิ่มไปซะเฉยๆ(อ๋อจ้า ก็ก่อนหน้านั้นไปเท่าไหร่แล้วเล่า)

เนื่องจาก แกงจืดเจ้าปัญหา ไม่ได้ถูกจัดการลงกระเพาะไปตั้งแต่เมื่อคืน
บ่ายของวันอาทิตย์ มันยังอยู่ในชาม ไม่พร่องไปเลยสักนิด
(หึหึ.. พ่อแม่ยังไม่กล้ากิน กลัวจะป่วยกันล่ะสิ)

เป็นอันว่า ฉันก็ต้องกินเอง
มันไม่อร่อยอ่า T-T (อย่าคิดว่า ใส่หมู ใส่ผัก ใส่คนอร์แล้วจะดีนะ ถ้าฝีมือห่วย ก็ห่วยอ่ะ)

ข้าว ครึ่งทัพพี แบบไม่ต้องขอเพิ่มเลย
เซ็งกับข้าวฝีมือตัวเอง หุหุ

ตอนเย็น ๆ .. ช่วงรายการ "อะไรกันนี่" (ทายจิ๊ ช่องไหน)
ฉันทำงานบ้านไป ดูทีวีไป

ซักพัก ได้ยินเสียงกุกกักที่กำแพงข้างหน้าต่าง
หันไปดู เห็นเด็กวัยรุ่น 2 คน มาเดินบนกำแพงบ้าน

"มาทำอะไรตรงนี้ มีธุระอะไร?" เสียงไม่ดุเท่าไหร่นะ
แต่ทำเอาเด็กตกใจ หันมองเข้ามาในบ้านซึ่งไม่ได้เปิดไฟ แต่มีทีวีเปิดอยู่
ได้ยินเสียงพูดกระซิบ "กลับ ๆ "

เด็กคนที่เดินนำหน้า เดินถอยกลับไปนั่งที่หัวมุมกำแพง
ตรงนั้นเป็นแท๊งค์น้ำใหญ่ .. เลยนั่งพิง ห้อยขาเล่นสบายใจ

ฉันน่ะ เห็นหน้าไม่ชัดหรอก คือ คงเห็นชัด แต่ไม่ได้จำติดตาอะไร
แต่.. ไม่เคลียร์วุ้ย มาเดินเพ่นพ่านอะไรบนกำแพงบ้านคนอื่นอย่างนี้เนี่ย
เดาว่า เป็นพวกเด็กข้างบ้าน

ตอนนั้นปวดหัวมาก อยากจะสระผม แต่งานยังไม่เสร็จ
แต่.. ไม่ไว้ใจแล้วอ่ะ
เดินไปล๊อคประตูทุกบาน มีกลอนกี่ชั้น ๆ ใส่หมด เดินขึ้นไปปิดประตูหนีไฟ
ล๊อคไม่ให้เปิดได้จากภายนอก ..

แล้วก็รีบไปสระผมให้เสร็จ
แต่ยังไม่สบายใจ เลยเดินไปยืนที่หน้าต่าง.. มองออกไป

สักพักล่ะ เจ้าเด็กหัวยุ่ง ลูกชายข้างบ้าน โผล่หน้ามาดู
พอเห็นฉันก็หลบวูบไป.. พร้อมกับเสียง ที่โดนถามตามลอยไปกับลม

"มาเดินอะไรบนกำแพงห๊า.. มาทำไม..."

(รู้สึกเหมือนเสียงเราเป็นลมเลยอ่า.. ไม่มีคำตอบ เพราะหลบวูบไป)

อีกไม่ถึง นาที ก็โผล่กลับมาดูอีก เลยเจอหน้าขมึงทึงใส่
ก็หลบวูบไปอีก(เหมือนจะเล่นจ๊ะเอ๋ป่ะนี่ -*-)

.. หลายรอบ.. พอ ๆ ..เซ็งจิตขนาดหนัก..

เลยเดินออกจากบ้านเลย เดินไปที่หน้าบ้านเค้า
ทั้งที่เพิ่งสระผม หัวก็โพกผ้าเช็ดตัวอยู่อย่างนั้นล่ะ

พอเดินไปถึง ก็ถามเลย เจอเด็กอายุราว ๆ 14-15
เล่นเตะบอลตรงนั้น 2-3 คน (เตะข้ามถนน เหอๆ)

"เมื่อกี้ขึ้นไปเดินบนกำแพงทำไม"

ทำหน้าเซ่อ.. ประมาณว่า จำผิดตัวป่าว (โอ๊ย ชั้นยังไม่แก่ขนาดนั้นนะยะ)

" ผมขึ้นไปนั่งตรงนี้เฉย"
(เฉยตายล่ะ ไปเดินเล่น เห็นเต็มสองตาเนี่ย)

"ไม่อ่ะ เมื่อกี้พี่เห็นน้องไปเดินบนกำแพงตรงนั้น ไปเดินทำไมอ่ะ "

เงียบ...

" รู้มั๊ยว่า ไปเดินบนกำแพงบ้านชาวบ้าน มันผิด "(กำลังคิดว่า จะพูดเรื่องตำรวจดีป่าว..แต่ก็ไม่พูด)

เงียบ.. มองหน้า.. ทำหน้าไม่พอใจ (ขอโทษ หน้าฉันไม่พอใจกว่า)

"อ้าว ตอบสิ แล้วขึ้นไปเดินทำไม"

เงียบ..(อยู่ต่อ ก็ไร้สาระอ่ะ แม่เค้าก็ไม่อยู่ให้บอกกล่าว)

เลยหันหลังกลับ "พิลึก" .. ประโยคสุดท้ายจากฉัน
แล้วก็เข้าบ้าน ทีนี้ล่ะ ไม่กล้าแม้แต่จะโผล่มาอีกสักวูบ

- -" ถึงจะคนข้างบ้าน
และนึกสนุกแค่อยากจะปีนเดินเล่นอะไรทำนองนั้น
แต่การยุ่งกับพื้นที่ของคนอื่นมันก็ผิดแล้ว

อีกอย่าง.. กำแพงหลังบ้านฉัน ขนาดฉันเองยังไม่อยากเดินเลย
เพราะเจ้าของที่ข้าง ๆ สร้างห้องเช่าติดกับกำแพง
กระปุก(เรียกไม่ถูก)ที่แยกจ่ายไฟ ของบ้านติดกัน ก็ติดยื่นมาทางบ้านฉันด้วย
ไม่อยากจะให้ใครมาโดนไฟดูดแถวนี้อ่ะ -*-

...สรุปด้วยการบอกพ่ออีกรอบ(เมื่อพ่อกลับมาจากข้างนอก)
พ่อเลยไปบอกเค้าว่า อย่าขึ้นมาเดินอีก ก็เตือนด้วยเรื่องสายไฟนั่นล่ะ

เอาชื่อเรื่อง มาลงตรงท้าย อิอิ
น้องชายกลับจาก กทม. ตั้งแต่วันพฤหัส
ขึ้นไปเรียนภาษา มา เดือนกว่า ๆ เกือบเป็นชาวกรุงไปแล้ว

ด้วยความคิดถึงปนงก (เกี่ยวตรงไหน)
เลยโทรไปคุยด้วย แล้วก็ฝากให้ซื้อของมาฝาก
ให้ซื้อมาฝากนะ ไม่ได้ฝากซื้อ

"ขอสร้อยนะ"

"เอาแบบไหนอ่ะ"

"ลูกปัดก็ได้"

เวลาผ่านไป เมื่อน้องชายกลับบ้าน

"นี่อ่ะ รวม ๆแล้วร้อยกว่าบาท"

"เหรอ ๆ เออ แต๊งกิ้วๆ "(ไม่ได้สนราคา แต่ระแวงว่า เลือกมาดีป่าว)

พอเห็นของ...

อืม...

สร้อยคอ 2 เส้น
อันนึง น่ารักดี เป็นดอกไม้ สีฟ้า

อีกอัน ก็น่ารักดี(- -") แต่แม่บอกว่า เหมือนลูกประคำไปไหมอ่ะ

แต่เค้าน่ารักนะ ยังหาสร้อยข้อมือมาให้ด้วย(ขอแค่สร้อย)

อันนึง หน้าตาเหมือนลูกปัดแก้ว (ไม่มีรูปค่ะ เพราะถูกเปลี่ยนเป็นสร้อยคอให้แม่แล้ว)
เป็นลูกปัดหัวใจแก้วสีดำ กับ ลูกปัดแก้วใส ๆ ข้างในสีน้ำเงินเข้ม(ไม่ทิ้งโทนฟ้า)

สุดท้าย เป็นคริสตัล(ฉันดูรู้ว่า มันขายห่อละ12บาท) สีฟ้า
(คงกะจะให้เป็นเซตกับสร้อยเส้นแรก)

"ใช้ได้ป่าว สร้อยพี่"

"อือ ๆ ได้ ๆๆ " คือ ได้รับไง.. จะพยายามไปหาเสื้อผ้าให้เข้ากันนะ
ยิ่งตอนนี้ มีแต่เสื้อสีชมพู แดง เสียด้วย
ไม่ใช่ไม่ชอบสีฟ้านะ ชอบอ่ะ ชอบมากด้วย
เพียงแต่.. ตั้ง 4 ชิ้น เอาเป็นคนละโทนสีบ้างไม่ได้เหรอไงห๊า???

- -"

(นิสัยเสีย.. เค้าเอามาฝากแล้วยังบ่น)

อ่อ...

เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า

อย่าให้เด็กผู้ชายเลือกเครื่องประดับให้
เพราะ... คิดว่า น้องคงถูกหลอก
เพราะทุกชิ้น ไม่ผิดปกติ(ร้อยสลับเบี้ยวบิด) ก็คือ เก่าแบบฝุ่นเขรอะ
(ทั้งที่ไม่ได้เก่าแก่สมัยทวารวดีสักหน่อย)

เฮ้อ....

Ps*ยังไม่ได้ชั่งน้ำหนัก(ขี้โกงๆๆ..ป่าวซะหน่อย..แค่ยังไม่ได้ชั่งอ่ะ)