ขอบใจนะ..เพื่อน

ที่ถามไถ่ ทุกข์สุข
ที่ทักทายและบอกว่า..คิดถึง
ที่ห่วงใยและใส่ใจ

ที่อยากจะรู้ว่า..ชีวิตของฉันเป็นยังไง
ที่คอยปลอบและเตือนว่า..พักผ่อนมากๆ

ที่คอยมาชวนคุยให้หายเบื่อ
ที่คอยสรรหาเรื่องราวมาสนทนา
ที่โทรมาเพื่อจะแบ่งปันเรื่องราวของกันและกัน

ฉันรักเธอนะ..เพื่อน

ขอโทษนะ..เพื่อน

ที่ฉันเย็นชาและเหนื่อยหน่าย
ที่ฉันเงียบงันในยามที่เธอต้องการใครสักคน

ที่ฉันไม่ตอบสนอง..ไม่ว่าดีหรือร้าย..
ที่ฉันเฉยชา..เหมือนเราไม่รู้จักกัน

ที่ฉันยังไม่ได้ทำตามที่สัญญาเอาไว้..โปสการ์ดที่บอกจะส่งให้วันแห่งความรัก..ฉันยังไม่ได้ส่ง
ที่ตั้งใจว่าจะใส่ใจเธอให้มากกว่านี้..แต่กลับทำได้ไม่ถึงครึ่ง
ที่ปล่อยให้เธอ..ร้องไห้เงียบ ๆ...คนเดียว

ที่ไม่แบ่งปันความรู้สึกของตัวเองให้เธอรับรู้บ้าง..นอกจากคำว่า.."ง่วง"
ที่หลงลืมวันสำคัญของเธอ

ที่ไม่ค่อยจะโทรหา
ที่น้อยนักเรื่องการส่งข้อความ

ที่ลืมไปในบางครั้ง..ว่า.."เราเป็นเพื่อนกัน"
และปล่อยให้ความเงียบงันเข้ามาแทรกระหว่างเรา..กลายเป็นระยะห่างที่กว้างมากขึ้นทุกที

เธอพอจะยกโทษให้กับความงี่เง่าทั้งหมดที่ฉันทำกับเธอไหม..เพื่อน

ฉันแวะวนเข้าไปในบล๊อกของเธอ..เพื่อน
ฉันเห็นข้อความที่เธอว่า..ร้องไห้.. ในคอมเมนท์ของบล๊อกเพื่อนอีกคน..
ฉันไม่อยากบอกว่า..ฉันก็ร้องไห้..(ร้องทำไม?..ไม่รู้สิ..เหมือนฉันก็ไม่ช่วยอะไรเธอได้เลย)

ฉันยอมรับว่า..ปีที่แล้ว ฉันได้ของขวัญวันเกิดเพียงชิ้นเดียว
นั่นก็คือการ์ดสีแดงจากเธอ..
มันทำให้ฉันร้องไห้.. เพราะไม่คิดว่า..คนไกลอย่างเธอจะส่งมา..เพื่อน

ฉันไม่ค่อยอ่อนโยนกับเธอเลยใช่ไหม..เพื่อน
บางครั้งเธอต้องการกำลังใจ..แต่ฉันกลับตอกย้ำความรู้สึกเธอให้จมลง
ฉันไม่เคยไม่หวังดีนะเพื่อน..แต่ฉันมันปากเสีย..และไม่อยากเห็นเธอ
ทำอะไรที่..วันหนึ่งเธอจะกลับมาเสียใจ(ซึ่งก็เป็นฉันเองที่ทำอย่างนั้นบ่อยครั้ง)

ช่วงนี้ติดละครงั้นหรือ..เพื่อน
บางครั้งฉันอยากจะพูดกับเธอให้มากกว่านี้..แต่เท่าที่พูดไป
บ่อยครั้งก็ทำให้เธอเจ็บปวดอยู่เนือง ๆ..
แต่ได้โปรดจำไว้นะเพื่อน.. ชีวิตของคนเราต้องเติบโต
เราจะย่ำซ้ำอยู่ที่เดิมตลอดกาล..ไม่ได้
เราเป็นเด็กตลอดไปไม่ได้.. และการพร่ำบอกว่า..ไม่อยากโต
ไม่ได้ยืดระยะเวลาของความรับผิดชอบที่เพิ่มขึ้นทุกๆวันของชีวิตเราลงเลย

ถ้าฉันทำอะไรให้เธอไม่สบายใจ ..ฉันขอโทษ

ฉันไม่ชอบการประชดประชัน..แต่ตัวเองทำบ่อยๆ
ฉันไม่อยากอยู่ท่ามกลางเสียงทะเลาะของใคร..ดังนั้นขอโทษด้วย
ที่บางครั้ง..ฉันก็ดันไปร่วมทะเลาะใส่เธอ..ทั้งที่ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันเลย..-*-

ฉันเข้าไปทำให้หน้าบล๊อกของเธอรกขึ้นด้วย ..อะไรก็ตามที่ฉันว่ามันน่ารัก
ลึก ๆ แล้ว..ฉันอยากจะทดแทน ช่วงเวลาที่ฉันไม่ได้ให้กับเธอ..เพื่อน..

ฉันอยากจะบอกว่า เธอดีกับฉันมากนะ..อย่างที่ฉันไม่เคยได้จากน้องชายของตัวเองด้วยซ้ำ
ฉันเสียใจที่พูดแรง ๆ อย่างนั้นกับคนพิเศษของเธอ..เพื่อน
ฉันไม่ได้ตั้งใจ.. ฉันห่วงเธอและสัมพันธภาพของเธอและเขา
ฉันไม่ได้ลบกับเขาแรงขนาดที่บอกเธอไปในวันนั้นหรอกนะ..ที่จริงเขาก็เป็นคนดี
ถ้าไม่เพราะฉันไม่รู้จักควบคุมสติอารมณ์เอง..
และเรียนรู้ว่า.. บางครั้งคนเราก็ชอบยอกย้อนเพราะหวังดี
ฉันก็คงจะไม่ทำอะไรที่ทำร้ายน้ำใจของเธอ...เพื่อน

ฉันแคร์เธอ..นะ

ฉันเข้าไปดูหน้าบล๊อกของเธอนะเพื่อน
ตั้งแต่มันเป็นไดอารี่แล้วล่ะ..บ้านเก่าของเราไง
บ้านที่มีความทรงจำ.. ที่ที่เรารู้จักกันและเราก็เป็นกระจกเงาของกันและกัน
ฉันทำอะไรไม่ได้มากไปกว่า.. นั่งมองหน้าเธอบนเฮดบล๊อก
แล้วก็ยิ้มกับแก้มแดงๆของเธอ

กับเธอ..ฉันเคยรู้สึกว่า ..ระยะห่างระหว่างเราอาจมากเกินไปเสียแล้ว
ฉันนึกน้อยใจบ่อยไป เมื่อเห็นเธอสนิทสนมกับเพื่อนของเธอ..คนที่เรียกฉันว่าคุณครู
ฉันคิดบ้าอะไรหว่า.. อาจเพราะ ฉันรู้สึกอิจฉาเธอมั๊ง..ที่เธอกล้าเปิดใจรับเพื่อนใหม่ๆ
แต่ฉันไม่ใช่แบบนั้น.. ฉันคบ..ฉันคุย..แต่ไม่มีใครก้าวเข้ามาในห้องของหัวใจฉันได้จริงๆ
ไม่ใช่ฉันไม่เปิดรับหรอกนะ... แต่ฉันรู้ว่า ทุกคนรับในความเป็นตัวตนฉันทั้งหมดไม่ได้

ฉันนึกขอบคุณในมิตรภาพที่เธอหยิบยื่นมาให้เสมอ..เพื่อน
แต่ทุกครั้งที่เธอบอกฉันว่า.."เริ่มอยู่คนเดียวไม่ได้แล้วนะ.."
ฉันจะรู้สึกว่า..ฉันไม่ต้องการเธอเป็นคนแรกเลยล่ะเพื่อน
ทั้งที่รู้ว่า เป็นคำตักเตือนที่ถูกต้อง.. แต่ฉันก็จะตั้งกำแพงกับเธอไว้ก่อน
เพราะกลัวเหลือเกินที่จะได้ยินประโยคนั้นอีก..

ฉันยินดีรับฟังทุกเรื่องราวของเธอเสมอนะ..เพื่อน
แต่อยากคาดคั้นเรื่องราวของฉันเลย..เพื่อน
ฉันจะเล่ามันกับคนที่..ฉันมั่นใจในตัวเขาจริงๆ..
มันก็เท่านั้นล่ะ..เพื่อน
ถึงฉันจะพูดไม่หมด..ก็ไม่ได้หมายความว่า
เราเป็นเพื่อนกันไม่ได้..จริงไหมล่ะ..เพื่อน

ฉันนึกสงสัยในพฤติกรรมของเธอเสมอ..เพื่อน
นับแต่วันที่ฉันมองว่า..เธอเป็นได้แค่เพื่อนของฉัน..จริงๆ
อยากบอกว่า..ความจริง มันก็ตั้งแต่ที่เธอ ล้ำเส้นเรื่องนั้นกับฉัน
แง่ลบที่มีนิดหน่อยกลับเพิ่มขึ้นทวีคูณ
ความคลางแคลงใจมีเสมอ..ทุกครั้งที่เธอก้าวเข้ามาบอกเล่าความเป็นไป
ทำไมจึงต้องมีเหตุให้..ต้อง..เลื่อน..เสมอ
เธอโกหกฉันหลายเรื่องนะ..เพื่อน
ทั้งที่ฉันไม่เคยโกหกเธอเลย..(นึกตลอด..เคยโกหกรึป่าว..ก็ไม่อ่ะ)
บทสรุป.. ฉันซื้อเธอได้ด้วย..เศษเงิน ใช่ไหม..เพื่อน

ฉันเห็นเธอเป็นเพื่อนเสมอนะ..เพื่อน
ทุกครั้งที่เธอทุกข์..ฉันไม่รู้จะช่วยยังไง
และทุกคำพูดที่ฉันบอกไปแล้วเธอไม่เข้าใจ..ก็อยากให้รู้ว่า
ฉันแคร์ใครมากไม่เป็น
ฉันไม่อยากให้เธอเหงาหรอก..เพื่อน
แต่ฉันก็ไม่ต้องการให้เธอ..ก้าวข้าม..เขตแดนของ.."คำว่าเพื่อน" มา
ฉันอยากให้เธออยู่ตรงนั้น..ตรงที่เดิมซึ่งเคยเป็นมาเสมอ
อย่าเอาความเหงา..มาเหมาว่า..ขอแค่ใครสักคนเลย..เพื่อน

ถึงเพื่อนในโลกออนไลน์ที่รู้จักกันมาจนถึงเวลานี้
ฉันมั่นใจว่า..ถ้า.."เราเป็นเพื่อนกันจริง"
เธอจะรู้ว่า..วรรคไหน ฉันกำลังพูดกับเธอ

เธอไม่จำเป็นต้องเข้าใจและรู้ไปหมดว่า ฉันพูดกับใครบ้าง
ขอแค่..เธอรู้ว่า..ฉันพูดกับเธอ..และดีใจจริงๆที่.."เราเป็นเพื่อนกัน"

แอบนอนตอนเที่ยงคืนกว่าไป ตื่นตั้งตี4
แม่เฝ้าคนเดียวเลย...- -"
มันง่วงน่ะ.. นอนไม่เป็นเวลาเลย

มีห้องต้องทำตั้ง 13 ห้อง.. เลขสวยซะด้วย เหอๆ
เมื่อวานกวาดเกือบทุกห้อง เมื่อยมือไปเลย

ระยะนี้ ..ฉันใช้ความคิดมากเรื่องปรับปรุงห้องพักและบริเวณโดยรอบ
อยากจะให้ความคิด..มันออกมาเป็น รูปธรรมจริงๆสักที